ชั้นจ้องมองแสงสว่าง
ที่อยู่รอบๆตัว
มองผู้คนที่มีแสงสว่าง
ที่เปี่ยมไปด้วยความสุข
สาดส่องแม้วันที่เขาเหล่านั้น
จะต้องผจญกับความทุกข์
ที่หนักหนาสาหัสแค่ไหนก็ตาม
แสงสว่างนั้นก็จะส่องนำทาง
ให้ความทุกข์บรรเทาลง
ชั้นก็ได้แต่จ้องมองอยู่อย่างนั้น
แม้แสงสว่างจะอยู่รอบตัวชั้น
แต่ดูเหมือนมันจะห่างไกลเกินไป
โลกของชั้น ..
มืดลงทุกที .. ทุกที ..
ชั้นซึ่งเดียวดายอยู่ในความมืด
หลงระเริงกับแสงจากไม้ขีดไฟเพียงชั่ววูบ
พยายามประคองไว้ให้มันอยู่นานที่สุด
แม้มือจะไหม้ก็ยอม ....
ขอแค่รักษาแสงไฟกระจ้อยจากก้านไม้ขีดไฟตัวน้อย
เท่านั้น ....
สุดท้าย ... มันก็กำลังจะมอดลง ..
มอดลง ...
มอดลง ...
และโลกของชั้นก็กลับมามืดมิดอีกครั้ง
ชั้นเป็นเพียงผู้หญิงโง่ๆ
ที่หลงลืมความจริงไป
สุดท้าย ... เค้าก็จะจากไป
พร้อมกับแสงสว่าง
เหมือนที่ใครๆหลายๆคน
เคยทำ ....
ชั้นทำได้แค่มอง
และปล่อยให้สายตาพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา
และหยดน้ำตาถูกบดบังด้วยความมืด
แค่เท่านั้นเอง ..
... ตัวชั้น ...
